حسین مداحی

إنی رأیت دهــراً مِن هجرک القیامة

نوشته شده در پنجشنبه ۱۱ دی ۱۳٩۳ساعت ٢:۳۱ ‎ب.ظ توسط رئیس جمهور نظرات ()

استراتژی پیامبر اسلام در جنگ احد با نظارت خاص در چینش نیروها از جمله  تعیین عبد الله بن جبیر به عنوان مسئول حفاظت از تنگه ی سوق الجیشی احد و تاکید بر عدم ترک تیراندازان حتی در صورت پیروزی در جنگ ؛ حاکی از اهمیت فوق العاده ی این جنگ پس از جنگ بدر است و اهمیت آن زمانی بیشتر می شود که قریش برای انتقام جنگ بدر ، در این میدان حاضر شده بود .

اما متاسفانه تاریخ اسلام از جمله معتبرترین کتب اهل سنت ، نام برخی از بزرگان صحابه را در زمره ی کسانی آورده اند که پس از شدت گرفتن جنگ و زخمی شدن پیامبر اسلام و امیر ایمانیان علی بن ابیطالب ـ علیهما صلوة الله ـ  پیامبر را تنها گذاشته و به جهت حفظ جان خود ، معرکه را ترک کردند .

ازجمله ی این افراد می توان به خلیفه ی دوم اشاره کرد که پیامبر را در معرکه رها کرده و به بالای کوه احد پناه گرفت .
بزرگانی از اهل سنت هچون فخر رازی در تفسیر کبیرش جلد نهم صفحه ی ۵۰ و ۵۲ و نیز بخاری در جامع الصحیح جلد سوم ۴۳۲۲ ص ۱۵۶ همچنین طبری ذیل تفسیر سوره ی آل عمران در جامع البیان عن تفسیر القرآن صفحه ی ۳۲۷  به این مطلب اشاره کرده اند .
متن روایات به صورت اسکن شده از کتب برادران اهل سنت بدین شرح است :

بر اساس آنچه طبری در تفسیر خود آورده است جناب عمر در روز جمعه هنگام خطبه خواندن، سوره آل عمران را مى‌خواند تا رسید به این آیه: «آنان که روز برخورد دو لشکر به شما پشت کرده و گریختند » سپس گفت: روز اُحُد پس از آن که شکست خوردیم، من فرار کردم و از کوه بالا مى‌رفتم به طورى که احساس کردم که همانند بزکوهى پرش و خیزش دارم و به شدت تشنه شده بودم، شنیدم مردى مى‌گفت: محمد کشته شد، ‌‌گفتم: هر کس بگوید محمد کشته شد، او را مى‌کشم، به کوه پناه آورده و همه بالاى کوه جمع شدیم، در این هنگام بود که این آیه نازل شد.
لما کان یوم أحد هزمناهم، ففررتُ حتى صعدت الجبل، فلقد رأیتنی أنزو کأننی أرْوَى والناس یقولون:”قُتل محمد”! فقلت: لا أجد أحدًا یقول:”قتل محمد”، إلا قتلته!. حتى اجتمعنا على الجبل، فنزلت:”إن الذین تولوا منکم یوم التقى الجمعان

و این در حالی است که نص صریح قرآن در سوره ی انفال آیات ۱۵ و ۱۶ درباره فرار از جنگ می فرماید :

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذَا لَقِیتُمُ الَّذِینَ کَفَرُوا زَحْفًا فَلَا تُوَلُّوهُمُ الْأَدْبَارَ.
وَمَنْ یُوَلِّهِمْ یَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَّا مُتَحَرِّفًا لِقِتَالٍ أَوْ مُتَحَیِّزًا إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِیرُ

اى اهل ایمان! هنگامى که با کافران در حالى که بر ضد شما لشکرکشى می ‏کنند روبرو مى‏شوید، به آنان پشت نکنید [و نگریزید.] و هر کس در آن موقعیت به آنان پشت کند [و بگریزد] سزاوار خشمى از سوى خدا شود و جایگاهش دوزخ است ودوزخ بازگشت‏گاه بدى است مگر جهت ادامه نبرد بادشمن، یا پیوستن به گروهى [تازه نفس از مجاهدان براى حمله به دشمن‏] باشد.

پی نوشت :
خلیفه ی اول و سوم نیز در این جنگ حضور داشته و ایشان نیز در زمره ی کسانی بودند در ترک میدان جنگ به جناب عمر اقتدا کرده و میدان را رها کردند در حالیکه خلیفه ی دوم شجاع ترین این سه تن بود !

۱ – ام المومنین عایشه رضی الله عنها می گوید : پدرم هرگاه به یاد احد می افتاد می گریست و می گفت : من اول کسی بودم که بعد از فرار به پیامبر ملحق شدم در حالیکه دیدم دندانهای جلوی آنحضرت شکسته شده ، صورتش شکافته و حلقه های زره در بدنش فرو رفته بود .

حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَکِ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ یَحْیَى بْنِ طَلْحَةَ بْنِ عُبَیْدِ اللَّهِ، قَالَ: أَخْبَرَنِی عِیسَى بْنُ طَلْحَةَ، عَنْ أُمِّ الْمُؤْمِنِینَ عَائِشَةَ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: کَانَ أَبُو بَکْرٍ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ إِذَا ذَکَرَ یَوْمَ أُحُدٍ بَکَى، ثُمَّ قَالَ: ذَاکَ کُلُّهُ یَوْمُ طَلْحَةَ، ثُمَّ أَنْشَأَ یُحَدِّثُ، قَالَ: کُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَاءَ یَوْمَ أُحُدٍ فَرَأَیْتُ رَجُلًا یُقَاتِلُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ دُونَهُ، وَأُرَاهُ قَالَ: یَحْمِیهِ، قَالَ: فَقُلْتُ: کُنْ طَلْحَةَ حَیْثُ فَاتَنِی مَا فَاتَنِی، فَقُلْتُ: یَکُونُ رَجُلًا مِنْ قَوْمِی أَحَبَّ إِلَیَّ وَبَیْنِی وَبَیْنَ الْمَشْرِقِ رَجُلٌ لَا أَعْرِفُهُ، وَأَنَا أَقْرَبُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ مِنْهُ، وَهُوَ یَخْطَفُ الْمَشْیَ خَطْفًا لَا أَخْطَفُهُ، فَإِذَا هُوَ أَبُو عُبَیْدَةَ بْنُ الْجَرَّاحِ، فَانْتَهَیْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ کُسِرَتْ رَبَاعِیَتُهُ، وَشُجَّ فِی وَجْهِهِ وَقَدْ دَخَلَ فِی وَجْنَتَیْهِ حَلْقَتَانِ مِنْ حِلَقِ الْمِغْفَرِ.(الطیالسی البصری، سلیمان بن داود أبو داود الفارسی (متوفای۲۰۴هـ)، مسند أبی داود الطیالسی، ج ۱، ص ۳، ناشر: دار المعرفة – بیروت.)

۲ – ابن عبد البر از بزرگ عالمان اهل ست در کتاب الاستیعاب فی معرفة الاصحاب جلد سوم صفحه ی ۱۰۷۴ در باب ترک میدان جنگ توسط جناب عثمان بن عفان این چنین نوشته است :
عثمان بن عفان و دو نفر از انصار به نام‌هاى عقبة بن عثمان و سعد بن عثمان و افرادى از بنى زریق گریختند تا به کوه جلعب در اطراف مدینه رسیدند و سه شبانه روز در آن جا ماندند، سپس نزد پیامبر (ص) بازگشتند….

عقبة بْن عثمان بن خلدة بن مخلد بن عامر بْن زریق الأَنْصَارِیّ الزرقی،شهد بدرا هُوَ وأخوه أَبُو عبادة، وسعد بْن عُثْمَان. قَالَ ابْن إِسْحَاق: وقد کَانَ الناس انهزموا عَنْ رسول الله صلى الله علیه وسلم- یعنی یَوْم أحد- حَتَّى انتهى بعضهم إِلَى المنقى دون الأعوص، وفر عُثْمَان بْن عَفَّان، وعقبة بن عثمان، وسعد بْن عُثْمَان- أخوان من الأنصار- حَتَّى بلغوا الجبل مما یلی الأعوص، فأقاموا بِهِ ثلاثا، ثُمَّ رجعوا إِلَى رَسُول اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ فزعموا أن رَسُول اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ قَالَ [لهم] لقد ذهبتم بها عریضةً

 

نوشته شده در پنجشنبه ٢٤ بهمن ۱۳٩٢ساعت ۳:٤٠ ‎ق.ظ توسط رئیس جمهور نظرات ()

صلوات خیلی کارها می کند. ظرف انسان را بزرگ می کند...مرحوم میرزا اسماعیل دولابی
امیدوارم ظرفهای شما بزرگ باشد....
صلوات به آدم قوت می دهد. هم در امر آخرت و هم در خوشی و ناخوشی به انسان قوت می دهد و بهجت می آورد و غم را زائل می کند...
صلوات در راه خدا به انسان خیلی کمک می کند...
صلوات هم در بین دعاها برای رفع خستگی و باز شدن نطق و راه افتادن است. هر وقت با خدای خود صحبت می کنی، اگر دیدی تعطیل شد و نتوانستی حرف بزنی صلوات بفرست، دوباره نطقت باز می شود. خداوند اشک مظطرین را دوست دارد. در وقت دعا یاد منعم می کنیم . حرفهای خوب در درون انسان باقی می ماند. خداوند سفره وسیعی آفریده است. حرفهای خوب عطر است...
صلوات راه را باز می کند...

کتاب طوبای محبت
مجالس حاج محمد اسماعیل دولابی

نوشته شده در دوشنبه ٢ بهمن ۱۳٩۱ساعت ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ توسط رئیس جمهور نظرات ()