حسین مداحی

إنی رأیت دهــراً مِن هجرک القیامة

پارسال این روزا خدا توفیق داد کنار خانه ی خودش در ماه میهمانی خودش رفتیم خانه ی خودش . عمره ی رمضان هم با همه ی عمره ها متفاوته . خدا روزی همه دوستداران اهل بیت بکنه . بازم خدا توفیق داد هم شام وفات حضرت ابوطالب و هم شب وفات حضرت خدیجه سلام الله علیهما رفتم کنار مزارشون .
البته این توفیق ازون توفیق هایی بود که خاطرش همیشه کنار ذهنم می مونه چون کسی رو داخل قبرستان حجون ( قبرستان ابوطالب که خود عربها بهش میگن مقبرة معلاء ) راه نمیدن و زوار ایرانی هم از بیرون قبرستان این بزرگواران رو زیارت می کنن اما جا همه ی دوستان خالی ما هردو شبش رفتیم.
راهش رو هم یاد گرفتیم و هر روز هم می رفتیم.چه روزایی . خدا قسمتمون کنه مججد . آمین

اما همه ی اینا به کنار یه چیزی که از یکی از اساتیدم یاد گرفتم این بود که تو حرم همه ی خاندان اهل بیت عصمت وطهارت که میرم با قلم و کاغذ میرم . برنامه های زیارتی و ادعیه ای که باید بخونم و کسایی که باید دعا کنم رو همه و همه رو می نویسم و از همه مهمتر حاجت هایی که دارم رو هم می نویسم .

اون دفترچه ای که حاجاتم ر نوشته بودم امشب داشتم ورق می زدم .

دیدم 36 تا حاجت داشتم از این 36 تا سه تاش که خیلی هم مهم بودن مستجاب شدن.

7 تاش هم که مربوط میشد به اون دنیا که تا نرم نمی بینم مستجاب شدن یا نه .

می مونه 26 تای دیگه ....

اوووووووووووووووووووه

چقدر من حاجت دارم

یعنی آدمی چقدر خواسته داره

هر سالم که میگذره حاجتاش هم بیشتر میشه

این خوبه یا بد ؟!

نوشته شده در سه‌شنبه ۱۸ امرداد ۱۳٩٠ساعت ۳:٠٥ ‎ق.ظ توسط رئیس جمهور نظرات ()