حسین مداحی

إنی رأیت دهــراً مِن هجرک القیامة


در پیشینه ی تاریخی اسلامی ما نوشته اند :
بیست و پنجمین روز از ماه ذی القعده روز شریفی است.
و آنرا « دحو الارض » گفته اند که برگردان پارسی اش می شود « گسترش زمین »
این معادل پارسی لااقل برای خود من به توضیحی احتیاج داشت تا متوجه شوم‌ گسترش زمین به چه معناست ؟


وقتی کاوش کردم به این نتیجه رسیدم :
در ابتدای خلقت ، بیشتر فضای کره ی زمین را آب فرا گرفته بود .
خداوند زمین را برای زندگانی فرزندان آدم به گونه ای فراهم کرد که امکان آسایش
و استفاده از انواع نعمت ها در آن ، فراوان باشد .
به همین منظور ، خشکی هایی را که امروز بروی آن ، بساط عیش خود گسترانیده ایم؛
از زیر آبها نمایان کرد .

اولین جایی که از زیر آبها بیرون آمد محل فعلی خانه ی خدا در مسجد الحرام بود و بعد از
 آن سایر خشکی ها نمایان شدند .
به همین خاطر به این روز « دحو الارض » می گویند .


همچنین در این روز در طول تاریخ خلقت جدّ ما حضرت آدم تا به امروز ، اتفاقات دیگری نیز
 افتاده است :
1 – هبوط حضرت آدم و حوّا درود خدا بر آن دو به زمین ١
2 – ولادت حضرت ابراهیم خلیل درود خدا بر او
3 – ولادت حضرت عیسی سلام حضرت حق بر روز نمایان شدنش

 


همچنین در برخی روایات ، آمده است که :
در چنین روزی ، ظهور ناجی خلق، حضرت صاحب عجل الله تعالی فرجه متوقع می باشد .
 
یاد آوری : خداوند در چنین روزی بساط آسایش خلقش را در زمین ، فراهم کرد .
از خدا بخواهیم حضرت مهدی را که آسایش خلقت است ، با ظهورش ، آرامش دهد
و دعای فرجش را زمزمه می کنیم که :
اللهم کن لولیک ، الحجة بن الحسن .....


١ : در چنین روزی ( 25 ذی القعده ) آدم و حوا به زمین هبوط کرده و یکدیگر را گم کردند .
 در روز نهم ذی الحجه یعنی حدود دو هفته ی بعد یکدیگر را در
 سرزمین فعلی « عرفات » پیدا کردند .
 به همین خاطر به روز نهم ذی الحجه می گویند :
 « روز عرفه » یعنی روز آشنایی
و به سرزمینی که به یکدیگر رسیدند می گویند :
« سرزمین عرفات » یعنی سرزمین آشنایی


سخنی از یکی از عرفا درباره ی این روز :
مرحوم آیت الله میرزا جوادآقای ملکی تبریزی در کتاب المراقبات می فرمایند

خداوند بزرگ در چنین روزی زمین را برای سکنای فرزندان آدم و زندگی بر روی آن آماده فرمود، و روزیهای ما و نعمتهای پروردگار در چنین روزی گسترش یافته است؛ روزیها و نعمتهایی که از شماره بیرون است و کسی را یارای شکر آن نیست. و اگر تو در بزرگی شأن دحوالارض اندیشه نمایی حیرتزده خواهی شد. و از اینجاست که انسان عارف و مراقب روز دحوالارض، در برابر همه این نعمتهای گوناگون، شکری بر خویشتن واجب میبیند، و چون به قلب خویش مراجعه میکند، میبیند که حتی بر ادای حق ناچیزی از آن همه نعمتها توانا نیست.
و چون بندهای نسبت به آن همه نعمتها شناخت حاصل کند، به عجز و کوتاهی خویش در ادای حق آن نعمتهای انبوه اقرار خواهد کرد و تلاش خود را در انجام شکر آنها ناچیز خواهد شمرد و همواره خود را در برابر آفریننده آن همه نعمتها سرافکنده خواهد دید
 

 

نوشته شده در پنجشنبه ٢۱ آبان ۱۳۸۸ساعت ۳:٢٦ ‎ب.ظ توسط رئیس جمهور نظرات ()